عالی!خیلی خوبخوبمتوسطضعیف

امتیاز: (0 رای)

• رضا شعباني
بخش اول
 
هميشه به حال خبرنگاران اعزامي جهت پوشش رويدادهاي بين‌المللي غبطه مي‌خوردم كه اين فرصت را دارند علاوه بر مخابره اخبار با فرهنگ و آداب و رسوم كشور ديگر آشنا شوند اما وقتي پرنده آهنين ايرباس پس از يك ساعت پرواز بر فراز خليج فارس در تنها فرودگاه بين‌المللي كشور كويت آشيان گزيد، تازه متوجه شدم تنها خبرنگار ايراني حاضر در جام باشگاههاي آسيايي واترپلو هستم كه بايستي نتايج نمايندگان ايران (راه وترابري زنجان و نفت و گاز گچساران) را در اختيار رسانه‌هاي داخل كشور قرار دهم.
كاروان 24 نفره زنجان يك روز مانده به آغاز مسابقات راهي كويت مي‌شد و تيم گچساران سه روز جلوتر از تيم راه و ترابري به كشور كويت سفر كرده بود.
اميرعباس اكبرنژاد، اميرفؤاد شريعتي، عطا گلشني، خشايار جلالي‌اقدم، سيدحسين فاضل، جعفر محمدي، كامبيز افشاري، اميرحسين خاني، محسن جليلي، علي‌اكبر شيرچيان، احمد رسولي، ميلاد محمدي، ميثم جعفري، امير بيات، سياوش سلطانيه به عنوان بازيكن، علي مظفري‌تبار (حراست)، سعيد صديقيان (نماينده فدراسيون شنا)، قاسم رحيمي (داور)، اكبر عربدوست (سرمربي)، حسين نجفي (كمك مربي)، سيدولي موسوي (مربي بدنساز) و مسعود فاطمي، مديركل راه و ترابري استان نيز به عنوان سرپرست، تيم زنجان را در پنجمين دوره جام باشگاههاي آسيا همراهي مي‌كردند.
وقتي پا به سالن فرودگاه گذاشتيم، ساعت 13 ظهر به وقت كويت بود ولي ساعتهاي مچي ما همچنان بر عدد 13 و 30 دقيقه تأكيد داشت. سالن پر از مهاجران هندي و فيليپيني بود كه در انتظار ورود به اين كشور بودند.
”ابوعلي“ به نمايندگي از فدراسيون شناي كويت تنها استقبال‌كننده از تيم زنجان بود. پس از آنكه نيم ساعتي در اتاق كنفرانس فرودگاه معطل بررسي ويزا شديم، مسير شهر فروانيه را پيش گرفتيم.
مسير فرودگاه تا اولين شهر (فروانيه) آدم را ياد مناطق جنگي مي‌انداخت، بي‌آنكه پادگان نظامي در آن منطقه باشد. بعد از طي مسافت 15 كيلومتر شهر فروانيه با آپارتمانهاي يك‌دستش نمايان شد و اتوبوس حامل بازيكنان راه و ترابري بعد از رسيدن به خيابان بزرگ، دست راست را پيش گرفت و بعد از طي 20 متر كنار هتل ”فندق كونتينتال سوئيت“ ايستاد.
عصر همان روز مربيان جهت هماهنگي راهي شهر قادسيه شدند تا حريفان خود در اين دوره از رقابتها را بشناسند و بازيكنان هم زير نظر مربي بدنساز تمرينات خود را در استخر اين شهر پشت سر گذاشتند.
شهر قادسيه همانند ساير شهرهاي كويت داراي خيابانهاي بزرگ و آپارتمانهاي يك‌دست بود كه هارموني خاصي به شهر بخشيده بود.
قادسيه دو مركز خريد بسيار بزرگ داشت كه مردم تمامي نيازهاي خود را در آن تأمين مي‌كردند. مراكز خريد در اين كشور با نام ”سيتي‌سنتر“ شناخته مي‌شوند.
قادسيه اولين شهري بود كه عصر اولين روز سفر در آن به گشت و گذار مي‌پرداختم. به قدري خودروهاي متنوع با رنگها و مدلهاي مختلف در خيابانها وجود داشت كه هوش و حواس آدمي را از ساير جاها مي‌ربود و به خود جلب مي‌كرد.
به جرئت مي‌توان گفت تعداد خودروهاي اين شهر از تعداد آدمها بيشتر است. بعدها به هر شهر كويت كه رفتم كم‌كم اين مسئله برايم عادي شد، چون به گفته ”ابوعلي“ راهنماي تيم به ازاي جمعيت در اين كشور خودرو وجود دارد و گاه در برخي از خانه‌ها دو، سه خودروي اضافي هم وجود دارد.
اكثر خودروهاي اين كشور متعلق به كمپانيهاي آمريكايي و ژاپني بودند كه در كوچه و خيابانها پارك شده بودند. خودرو ارزان‌ترين كالاي مصرف كويت است كه مراكز فروش به صورت از دم قسط در اختيار متقاضيان قرار مي‌دهند.
اگر با همان نگاه اول بخواهم كويت را توصيف كنم، بهتر است بگويم كويت كشور خودروهاي متنوع كه معابر عمومي را به قبظه درآورده است.
برخلاف اين خودروها كه در جاي جاي شهر پارك شده‌اند، مردم اين كشور به ندرت به خيابانها مي‌آيند و اكثر ساعات شبانه‌روز را در محل كار يا خانه سپري مي‌كنند. خيابانهاي كويت در تمام ساعات شبانه‌روز خالي از رهگذر است مگر شبهاي پنجشنبه و جمعه كه به كنار ساحل مي‌روند.
كويت يكي از كشورهاي حاشيه خليج‌فارس است كه يك ميليون و 600 هزار نفر جمعيت دارد كه به گفته رئيس باشگاه القادسيه 900 هزار نفر آن كويتي بوده و مابقي مهاجران فيليپيني و هندي كه كارهاي خدماتي و كارگري اين كشور را برعهده دارند. مردم كويت مسلمان بوده و به مذهب سني گرايش دارند و در بسياري از موارد قوانينشان با قوانين ايران مطابقت دارد. خوردن مشروبات الكلي و مزاحمت براي دختران و زنان جرم محسوب مي‌شود و شخص متخلف از شش ماه تا يك سال زنداني مي‌شوند. در برخي موارد هم قوانين متمايزتري از ما دارند مثل حجاب. حجاب در اين كشور مقوله كاملاً شخصي است و دولت سياست خاصي در اين زمينه ندارد. در واقع مي‌توان گفت زنان كويتي هر طور كه دوست داشته باشند مي‌توانند در ملأ عام ظاهر شوند.
معماري شهري و زيرساختهاي شهري در اين كشور عربي به غير از شهر ”سلوي“ يكسان است و گاه اين شباهتها به قدري زياد است كه آدم احساس مي‌كند كويت بيشتر از يك شهر ندارد.
پايتخت اين كشور، شهر الكويته است كه تنها تفاوت آن با ساير شهرها، وجود دو برج دوقلو (چيزي شبيه به برج ميلاد تهران، البته كمي كوتاهتر از آن) و ساختمان 15 طبقه مربعي شكل صداوسيما است. در پايتخت كويت مقابل هريك از خانه‌ها يك قايق موتوري به چشم مي‌خورد كه فقط روزهاي پنجشنبه و جمعه به كارشان مي‌آيد. ساكنان شهر كويت (پايتخت) در اين دو روز خود را به خليج‌ مي‌رسانند و به تفريح مي‌پردازند.
البته در اين كشور تفريح به آن معني كه در ايران رايج است، وجود ندارد چون كويت غير از ساحل فاقد هرگونه اماكن تفريحي و مناطق گردشگري است.
مردان اين كشور بيشتر اوقات ترجيح مي‌دهند در خارج از اين كشور به تفريح و خوشي بپردازند. طبق صحبتهاي راهنماي تيم ”ابوعلي“ مردان در 12 ماه سال شايد دو، سه ماه بيشتر در كويت نباشند و اغلب ماههاي سال را در شهرهاي نيويورك، برلين، پاريس و رم سپري مي‌كنند.
جوانان اين كشور بيشتر شبها از خانه به بيرون مي‌زنند، به قهوه‌خانه جهت صرف قليان و انجام بازي پاسور مي‌روند. معمولاً وقت اين جوانان شبها تا ساعت يك و دو بامداد در قهوه‌خانه صرف مي‌شود.
در مدت هشت روزي كه ميهمان مردم اين كشور بوديم از هركس سراغ مناطق تفريحي و گردشگري را گرفتيم سواحل شهر سالميه را معرفي كرد.
شهر سالميه با ساير شهرهاي كويت هيچگونه تفاوتي نداشت و تنها وجه تمايز آن قرار گرفتن در كنار سواحل نيلگون خليج‌فارس بود.
شهردار سالميه با كشيدن ديوار كوتاه و سنگفرش كردن سواحل، آنجا را تبديل به يكي از مكانهاي تفريحي كرده كه مردم روزهاي پنجشنبه و جمعه براي قدم زدن و قايق‌سواري خود را به اين شهر مي‌رسانند.