پول نفت در سفره
|
• رضا شعباني
بخش دوم
صبح دومين روز حضورمان در كويت با تمرينات تيم راه و ترابري زنجان در استخر قادسيه آغاز شد، استخر 50 متري سرتاپا سراميكي قادسيه برخلاف استخرهاي ايران كه در زيرزمين واقعند، در طبقه چهارم قرار داشت و عمق آن دو متر و 30 سانتيمتر بود.
در مدت زماني كه بازيكنان زير نظر كمكمربي تيم (نجفي) تاكتيكهاي گروهي را مرور ميكردند، همراهان تيم از جاهاي مختلف استخر بازديد كردند.
عربدوست (سرمربي) با حرص و ولع استخر را مينگريست و به نبود چنين استخري در زنجان تأسف ميخورد كه فاطمي مديركل راه با حالت خنده به وي پيشنهاد داد: ”در كويت بماند و استخر قادسيه را اجاره كند“. عصر همان روز پنجمين دوره جام باشگاههاي آسيا رسماً با سخنراني رئيس فدراسيون شنا و با حضور خسرو اميني نايبرئيس جهاني واترپلو آغاز شد.
عليرغم اينكه نام وحيد مرادي، رئيس فدراسيون شناي ايران در كنار صندلي رئيس فدراسيون كشور عربستان حك شده بود، وي در مراسم افتتاحيه همانند فينال ليگ برتر مسابقات واترپلوي باشگاههاي كشور غايب بود. درمسابقه افتتاحيه تيم نفت و گاز گچساران به عنوان اولين نماينده ايران به مصاف القادسيه رفت و در ميان تشويقهاي ممتد تماشاگران تن به شكست داد. بازي بعدي را هم راه و ترابري زنجان و تيم الاتحاد عربستان برگزار كردند. دومين نماينده ايران در مسابقه افتتاحيه بازنده از استخر خارج شد تا نمايندگان ايران تمام حواس خود را به بازيهاي آينده معطوف كنند.
باخت راه و ترابري به الاتحاد عربستان باعث شد هيچ يك از بازيكنان و مربيان در مدت زماني كه از قادسيه به فروانيه برميگشتيم حال و حوصله حرف زدن نداشته باشند تا اينكه عربدوست هنگام صرف شام طلسم را شكست و به شاگردانش وعده داد، اگر كمي همت كنند ميتوانند دومين بازيشان را با برد پشت سر بگذارند.
فاطمي هم از بازيكنان خواست راحت و بدون استرس به آب بزنند و از حريف واهمه نداشته باشند. علي مظفريتبار، مسئول حراست هم سر ميز شام به عربدوست پيشنهاد داد در ارنج تيم بيشتر از بازيكنان بومي استفاده كند و بازيكنان مليپوش كه از سوي فدراسيون شنا به تيم تحميل شدهاند را به بازي نگيرد. عربدوست به پيشنهاد مسئول حراست فقط فكر كرد و چيزي نگفت.
استراحت يك روزه بعد از بازي افتتاحيه به تيمها فرصتي بود تا بازيكنان زنجان و گچساران تمرينات خود را زيرنظر مربيان از سرگيرند.
ما هم فرصت را مغتنم شمرديم و سري به شهرهاي سالميه و كويته (پايتخت) زديم.
شهر سالميه در 25 كيلومتري شهر فروانيه (محل اقامت تيم) و در كنار سواحل خليجفارس قرار داشت و تنها شهري بود كه اجناس مراكز خريدش ارزانتر از ساير شهرها بود.
به غير از ما كه طرف صبح را براي قدم زدن كنار ساحل انتخاب كرده بوديم، در ساحل پرنده، پر نميزد و آب خليج زلال و شفاف بود و هرازگاهي قايقهاي موتوري آرامش خليج را به هم ميزدند.
بعد از اينكه از قدم زدن خسته شديم، حضور در سيتيسنتر اين شهر مقصد بعديمان بود كه ”ابورضا“ راهنماي دوم تيم كه اصالت شيرازي داشت، سفارش كرد هركس خريدي دارد، بهتر است اينجا به فكر خريد آن باشد.
ابورضا كه نزد بازيكنان تيم با نام شيخ رضا خوانده ميشد، در كشور كويت به دنيا آمده بود ولي به دليل اينكه پدر و مادر شيرازي داشت، فارسي را روان صحبت ميكرد و هرگونه اطلاعات مورد نياز را در اختيارمان ميگذاشت.
عصر هم بار ديگر در غياب بازيكنان و مربيان راهي كويته شديم. در ورودي اين شهر ”قصر بيان“ با ديوارهاي بلندش خودنمايي ميكرد كه محل استقرار وزارت خارجه بود. خيابانهاي پايتخت آرام و ساكت بود و فقط پارك خودروها در كنار خيابانها، شهر را كمي شلوغ كرده بود. در كوچهها اصلاً جمعيتي در حال تردد به چشم نميخورد و در خيابانها هم به ندرت كسي پياده راه ميرفت، درختان نخل و گلهاي ديواري تنها زينتدهنده بلوارهاي وسط خيابانها بود كه به شهر جلوه خاصي بخشيده بود. مراكز خريد كويته در كنار برجهاي دوقلو درست در مركز شهر واقع بود و شلوغتر از جاهاي ديگر.
در اين مراكز پشت سر هر كويتي يك كنيزفيليپيني راه ميرفت تا اثاث آنها را حمل كند.
در اين كشور مردم دست به سياه و سفيد نميزنند و تمام كارهاي داخل و خارج خانه برعهده كنيزان فيليپيني و هندي است.
به گفته شيخرضا در تمام خانههاي اين كشور حداقل دو يا چهار كنيز مشغول به كارند كه ماهيانه بين 50 تا 70 دينار حقوق ميگيرند. كنيزها بسته به درجه و اعتبار خود كارهاي منزل را انجام ميدهند و كارهاي آشپزي، رفت و روب منزل، بردن فرزندان به مدرسه و خريد از وظايف اصلي يك كنيز به حساب ميآيد.
وقتي زنان كويتي به خيابان ميآيند، حتي حمل كيف خود را به كنيز ميسپارند. آنها جلوتر راه ميروند و كنيزها در حالي كه دست بچهها را به دست گرفتهاند، پشت سرآنها.
اگر به كشور كويت سفر ميكنيد، پيشنهاد ميكنم فكر خريد سوغاتي را از سر بيرون كنيد چون ارزش پول اين كشور شيخنشين يكي از گرانترين واحدهاي پولي جهان است به گونهاي كه يك دينار آن با 3450 تومان پول ايران برابري ميكند. در اين كشور تنها خريد لوازم برقي و شكلات مقرون به صرفه است.
در اين كشور فاصله طبقاتي ميان كويتيها محسوس نيست و معمولاً اغلب مردم در رفاه به سر ميبرند، چون دولت درآمد نفتي خود را با مردم تقسيم ميكند. درست همان كاري كه قرار است احمدينژاد رئيسجمهور در ايران پياده كند! يعني نفت را سر سفره مردم بياورد!
هر كودكي كه در اين كشور به دنيا ميآيد تا سن 18 سالگي از دولت ماهيانه 50 دينار حقوق ميگيرد و بعد از 18 سالگي هم اگر كاري براي خود دست و پا نكند، ماهيانه 350 دينار حقوق ميگيرد يعني چيزي درحدود يك ميليون و 200 هزار تومان پول خودمان.
به دليل اينكه تمام كارهاي خدماتي و كارگري در اين كشور برعهده مهاجران است، شايد به جرئت ميتوان گفت كه مردم اين كشور فقط به دو صنف كارمند و تاجر تقسيم ميشوند. جزئيترين كارمندان اين كشور ماهيانه 800 دينار حقوق ميگيرند و ردههاي بالاتر هم تا سقف 40 هزار دينار هم دريافتي دارند.
بخش دوم
صبح دومين روز حضورمان در كويت با تمرينات تيم راه و ترابري زنجان در استخر قادسيه آغاز شد، استخر 50 متري سرتاپا سراميكي قادسيه برخلاف استخرهاي ايران كه در زيرزمين واقعند، در طبقه چهارم قرار داشت و عمق آن دو متر و 30 سانتيمتر بود.
در مدت زماني كه بازيكنان زير نظر كمكمربي تيم (نجفي) تاكتيكهاي گروهي را مرور ميكردند، همراهان تيم از جاهاي مختلف استخر بازديد كردند.
عربدوست (سرمربي) با حرص و ولع استخر را مينگريست و به نبود چنين استخري در زنجان تأسف ميخورد كه فاطمي مديركل راه با حالت خنده به وي پيشنهاد داد: ”در كويت بماند و استخر قادسيه را اجاره كند“. عصر همان روز پنجمين دوره جام باشگاههاي آسيا رسماً با سخنراني رئيس فدراسيون شنا و با حضور خسرو اميني نايبرئيس جهاني واترپلو آغاز شد.
عليرغم اينكه نام وحيد مرادي، رئيس فدراسيون شناي ايران در كنار صندلي رئيس فدراسيون كشور عربستان حك شده بود، وي در مراسم افتتاحيه همانند فينال ليگ برتر مسابقات واترپلوي باشگاههاي كشور غايب بود. درمسابقه افتتاحيه تيم نفت و گاز گچساران به عنوان اولين نماينده ايران به مصاف القادسيه رفت و در ميان تشويقهاي ممتد تماشاگران تن به شكست داد. بازي بعدي را هم راه و ترابري زنجان و تيم الاتحاد عربستان برگزار كردند. دومين نماينده ايران در مسابقه افتتاحيه بازنده از استخر خارج شد تا نمايندگان ايران تمام حواس خود را به بازيهاي آينده معطوف كنند.
باخت راه و ترابري به الاتحاد عربستان باعث شد هيچ يك از بازيكنان و مربيان در مدت زماني كه از قادسيه به فروانيه برميگشتيم حال و حوصله حرف زدن نداشته باشند تا اينكه عربدوست هنگام صرف شام طلسم را شكست و به شاگردانش وعده داد، اگر كمي همت كنند ميتوانند دومين بازيشان را با برد پشت سر بگذارند.
فاطمي هم از بازيكنان خواست راحت و بدون استرس به آب بزنند و از حريف واهمه نداشته باشند. علي مظفريتبار، مسئول حراست هم سر ميز شام به عربدوست پيشنهاد داد در ارنج تيم بيشتر از بازيكنان بومي استفاده كند و بازيكنان مليپوش كه از سوي فدراسيون شنا به تيم تحميل شدهاند را به بازي نگيرد. عربدوست به پيشنهاد مسئول حراست فقط فكر كرد و چيزي نگفت.
استراحت يك روزه بعد از بازي افتتاحيه به تيمها فرصتي بود تا بازيكنان زنجان و گچساران تمرينات خود را زيرنظر مربيان از سرگيرند.
ما هم فرصت را مغتنم شمرديم و سري به شهرهاي سالميه و كويته (پايتخت) زديم.
شهر سالميه در 25 كيلومتري شهر فروانيه (محل اقامت تيم) و در كنار سواحل خليجفارس قرار داشت و تنها شهري بود كه اجناس مراكز خريدش ارزانتر از ساير شهرها بود.
به غير از ما كه طرف صبح را براي قدم زدن كنار ساحل انتخاب كرده بوديم، در ساحل پرنده، پر نميزد و آب خليج زلال و شفاف بود و هرازگاهي قايقهاي موتوري آرامش خليج را به هم ميزدند.
بعد از اينكه از قدم زدن خسته شديم، حضور در سيتيسنتر اين شهر مقصد بعديمان بود كه ”ابورضا“ راهنماي دوم تيم كه اصالت شيرازي داشت، سفارش كرد هركس خريدي دارد، بهتر است اينجا به فكر خريد آن باشد.
ابورضا كه نزد بازيكنان تيم با نام شيخ رضا خوانده ميشد، در كشور كويت به دنيا آمده بود ولي به دليل اينكه پدر و مادر شيرازي داشت، فارسي را روان صحبت ميكرد و هرگونه اطلاعات مورد نياز را در اختيارمان ميگذاشت.
عصر هم بار ديگر در غياب بازيكنان و مربيان راهي كويته شديم. در ورودي اين شهر ”قصر بيان“ با ديوارهاي بلندش خودنمايي ميكرد كه محل استقرار وزارت خارجه بود. خيابانهاي پايتخت آرام و ساكت بود و فقط پارك خودروها در كنار خيابانها، شهر را كمي شلوغ كرده بود. در كوچهها اصلاً جمعيتي در حال تردد به چشم نميخورد و در خيابانها هم به ندرت كسي پياده راه ميرفت، درختان نخل و گلهاي ديواري تنها زينتدهنده بلوارهاي وسط خيابانها بود كه به شهر جلوه خاصي بخشيده بود. مراكز خريد كويته در كنار برجهاي دوقلو درست در مركز شهر واقع بود و شلوغتر از جاهاي ديگر.
در اين مراكز پشت سر هر كويتي يك كنيزفيليپيني راه ميرفت تا اثاث آنها را حمل كند.
در اين كشور مردم دست به سياه و سفيد نميزنند و تمام كارهاي داخل و خارج خانه برعهده كنيزان فيليپيني و هندي است.
به گفته شيخرضا در تمام خانههاي اين كشور حداقل دو يا چهار كنيز مشغول به كارند كه ماهيانه بين 50 تا 70 دينار حقوق ميگيرند. كنيزها بسته به درجه و اعتبار خود كارهاي منزل را انجام ميدهند و كارهاي آشپزي، رفت و روب منزل، بردن فرزندان به مدرسه و خريد از وظايف اصلي يك كنيز به حساب ميآيد.
وقتي زنان كويتي به خيابان ميآيند، حتي حمل كيف خود را به كنيز ميسپارند. آنها جلوتر راه ميروند و كنيزها در حالي كه دست بچهها را به دست گرفتهاند، پشت سرآنها.
اگر به كشور كويت سفر ميكنيد، پيشنهاد ميكنم فكر خريد سوغاتي را از سر بيرون كنيد چون ارزش پول اين كشور شيخنشين يكي از گرانترين واحدهاي پولي جهان است به گونهاي كه يك دينار آن با 3450 تومان پول ايران برابري ميكند. در اين كشور تنها خريد لوازم برقي و شكلات مقرون به صرفه است.
در اين كشور فاصله طبقاتي ميان كويتيها محسوس نيست و معمولاً اغلب مردم در رفاه به سر ميبرند، چون دولت درآمد نفتي خود را با مردم تقسيم ميكند. درست همان كاري كه قرار است احمدينژاد رئيسجمهور در ايران پياده كند! يعني نفت را سر سفره مردم بياورد!
هر كودكي كه در اين كشور به دنيا ميآيد تا سن 18 سالگي از دولت ماهيانه 50 دينار حقوق ميگيرد و بعد از 18 سالگي هم اگر كاري براي خود دست و پا نكند، ماهيانه 350 دينار حقوق ميگيرد يعني چيزي درحدود يك ميليون و 200 هزار تومان پول خودمان.
به دليل اينكه تمام كارهاي خدماتي و كارگري در اين كشور برعهده مهاجران است، شايد به جرئت ميتوان گفت كه مردم اين كشور فقط به دو صنف كارمند و تاجر تقسيم ميشوند. جزئيترين كارمندان اين كشور ماهيانه 800 دينار حقوق ميگيرند و ردههاي بالاتر هم تا سقف 40 هزار دينار هم دريافتي دارند.